Voetballen, autootjes, knuffels, puzzels….altijd een glimlach!

Lees verder

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het verhaal van Lemlem!

SONY DSCHello!

 Ik ben Lemlem en ik ben zes jaar. Ik woon samen met mijn mama en mijn zussen in en heel klein huisje naast de kerk. Mijn papa ken ik niet en mijn mama moet heel de dag bedelen om voor eten te zorgen voor ons. Dat vindt ze echt niet leuk!

Maar op een dag als vandaag is er heel veel volk aan de kerk want er wordt een leraar van de school begraven die gisteren gestorven is. 44 jaar was hij. Is dat eigenlijk oud of jong? Alle kinderen van de school stonden te huilen, heel veel mannen en vrouwen liepen achter de kist aan. Allemaal in een witte doek gehuld. De kist werd na elke vijftig meter neergezet en er werd telkens gebeden en gejammerd. Nog het meest door zijn vrouw en zijn twee kleine kinderen.

 Er liepen ook twee witte mensen mee in de stoet… Ik vind dat eigenlijk raar, zo’n witte mensen. Die mevrouw is echt wel héél wit en die meneer heeft wel een dikke buik. En ze hebben zo’n grote neus die witte mensen.  Maar weet je, toen ze mij zagen zegden ze wel heel vriendelijk ‘hello’ tegen mij en toen begonnen ze tegen elkaar te praten terwijl ze verder mee gingen met de grote stoet! Ik kon niet meelopen want ik had geen schoenen aan en mijn kleren zijn niet heel proper, ik blijf liever hier aan de kerk….

 …maar Fana en Samrawit zijn mij en mijn zussen komen halen! Ze vroegen of we met hen mee wilden komen want die twee mensen uit ‘Belgem of zoiets’, wilden ons eens zien! We kennen Fana en Samrawit heel goed. Ze lopen altijd mooi gekleed en als die twee mensen hier zijn, zijn ze altijd samen. Meestal met nog drie andere meisjes erbij. Ik denk dat die Milen, Tsege en Netsanet heten. Gisteren zijn ze nog naar de kapper geweest en die hele witte mevrouw heeft nu zo van dat gevlochten haar! Ik noem haar een witte habesha! Die vijf meisjes zien er om ter mooiste uit nu, met hun gevlochten en gekruld haar, en met hun mooie kleren…

 …Samrawit heeft ons in bad gezet en ons haar gewassen in het hotel van die mensen! Dat had ik nog nooit gedaan, een bad genomen. En daarna moesten we onze oude kleren niet terug aan doen, nee, we kregen allemaal nieuwe. Dat voelde zo zacht! En nieuwe schoenen! Zomaar, uit hun valies getoverd!…

 ….maar nu vroeg die witte meneer of hij mijn oude schoenen mocht hebben! Samrawit zei dat hij die mee wou nemen naar zijn huis om die daar aan de mensen te laten zien. Misschien wilden die hem dan helpen om ook voor andere kinderen hier nieuwe schoenen te kopen! Maar mijn mama heeft zo gezegd dat ik altijd op mijn schoenen moest letten, en zeg nu zelf… zo versleten zijn ze nu ook weer niet. Daar kan gerust nog iemand anders mee rond lopen. Ik ken genoeg kinderen die géén schoenen hebben en deze willen. Sorry meneer, maar ik neem ze terug mee naar huis, ze kunnen nog dienen. Toch bedankt voor alles, en doe iedereen de groeten in Belgem…

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Help ons helpen!

Als u gelooft in ons kleinschalig project!

Als u gelooft in rechtstreekse hulp aan de minstbedeelden.

Als u gelooft dat elke gift voor 100% bij de families in Axum belandt. Geen administratie, geen tussenpersonen.

Als u gelooft dat de mensen ginder écht op ons en u rekenen.

Als u gelooft dat hun glimlach oneindige dankbaarheid betekend.

Als u gelooft, zoals wij, dat een druppel op een hete plaat wel degelijk helpt!

Alle bijdragen zijn welkom op      BE 61 0357 1559 5717         (GEBABEBB)

Dank u!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Klimmen naar de hemel!

Stel je voor…

 …je pas geboren baby moet gedoopt worden en daarvoor zoek je een heilig oord met een priester om de plechtigheid te voltrekken. Vrouwen in de omgeving van Wukro, noord-Ethiopië, laten hun oog dan vallen op de rotskerk van Abune Yemata. Niks bijzonder hoor ik u denken, maar…wil je even volgen?

 Rotskerken zijn een begrip in Ethiopië. De meest bekende zijn de kerken van Lalibella. Elf majestueuze kerken in de rotsen uitgehouwen. Men begint met een berghelling, men hakt alles weg wat men niet nodig heeft en uiteindelijk houdt men een kerk in de rots over. Hier wilde men een nieuw Jeruzalem bouwen omdat de pelgrimswegen naar het échte Jeruzalem te gevaarlijk waren geworden. Met Jordaan en al, alles mooi weggewerkt in de rotsen zodat je er echt achter moet zoeken. Verbonden met onderaardse gangen! Indrukwekkend, het achtste wereldwonder.

 Heel anders zijn de kleine rotskerken die hoog boven in de ruige bergen uitgehouwen zijn. Op de meest onmogelijke plaatsen zijn ze verscholen voor de vijand, hoog…dicht bij de hemel!  Zo ook de rotskerk van Abune Yemata!

 Met haar baby vastgesnoerd op haar rug begint de jonge vrouw vanaf de grote weg aan haar moeilijke tocht. De priester is haar al voor gegaan dus staat ze er alleen voor. Een karrespoor brengt haar tot aan een uitgedroogde rivier. Ze volgt de rotsbedding tot waar de helling van de berg begint.

 

 Hier begint het smalle rotspad, onregelmatig slingerend, stijl, ver weg van alles en iedereen. Na een moeilijke klim staat ze voor een loodrechte rotswand! Hier moeten de schoenen uit want ze komt op heilige grond. In de rotswand zijn op verschillende plaatsen gaten gemaakt waar een voet in past, een uitstekende rotspunt dient als houvast voor de handen. Het is een hallucinante beklimming, loodrecht naar boven, als Spiderman tegen de rotswand, het uitzicht adembenemend!  Verder over een smalle richel en nog een steil rotspad. De wind brengt verkoeling in de zinderende hitte. Ze zit  3000 meter hoog in de woeste bergen. Na een bocht in het rotspad komt ze aan de grot waar de priester haar opwacht om het kind te dopen. Een korte plechtigheid met drie personen. Om het kerkje te bereiken moet ze nog 20 meter hoger, nog een richel over… het ravijn is 700 meter diep. Hier hoor je alleen de natuur, de wind, de roofvogels.

 

 We zijn ook naar boven geklommen met vier van de meisjes. Het kerkje is klein, primitief maar heel mooi bewaard. Ook dode mensen worden naar hier gebracht om begraven te worden in één van de nissen in de rotsen. Op mijn vraag waarom iemand hier een kerk heeft uitgehouwen komt als antwoord: ‘Een priester zocht de eenzaamheid en dwaalde door de vallei op zoek naar een meditatieplaats. Daarginds op die rots beneden zette hij zich neer en na een tijd van stilte en gebed kreeg hij een visioen waarin God hem beval om hier een kerk te bouwen. Hoog in de rotsen, veilig verscholen….’

‘Heel dicht bij de hemel!’

 Mijn eerste gedachte was: ‘Ik ga niet op die rots daar beneden zitten…zie dat ik ook zo’n visioen krijg!’

Ik werd al moe bij het gedacht aan de klim alleen al!

Categorieën: Uncategorized | Tags: , , , | 1 reactie

Schoenen kopen!

Stel je voor….

 …ik loop over de markt in Axum. Hier kopen de mensen hun dagelijkse  basisgoederen. Op zaterdag is er een grote mandenmarkt waarop de mensen uit de omliggende dorpen hun handwerk komen verkopen. Op zondag is er de grote markt waar alle landbouwers en veehandelaars hun waren aan de man of vrouw brengen. Maar ook iedereen die iets tracht bij te verdienen: Iemand verkoopt zes eieren, een ander één kip. Schoenpoetsers, stouwers met ezelkarren, restaurantjes met zes zitplaatsen, parapluherstellers en kleermakers zitten langs de kant met hun machine. Kinderen verkopen nootjes, zakdoekjes, kauwgom… Somali’s verkopen brandhout, hoog gestouwd op hun kamelen, Afar verkopen zout. Er wordt gras verkocht om de vloer van je huis te bedekken als je bezoek verwacht… Alles verloopt onder een brandende zon in een geordende chaos!

  …en ik wandel over de markt en mijn oog valt op een meisje dat blootvoets loopt en met smekende ogen mijn aandacht trekt. En dan begint het moeilijkste moment… Ik wil voor dat kind een paar schoenen kopen maar dat gaat zomaar niet. Tientallen andere kinderen houden mij in het oog en hopen ook op een onverwacht kadootje. Dus vraag ik aan één van ‘onze’ meisjes: ‘Zie je dat kind daar met die oranje trui…? Neem haar even mee naar één van de kraampjes en koop haar een paar nieuwe schoentjes. Laat ze zelf kiezen hé!!’ En terwijl ik verder over de markt dwaal kopen Fana en Milen een paar purper schoentjes voor een meisje zonder naam… Tien minuten later staan ze er terug en zie ik het meisje tevreden naar huis hollen. Opdracht volbracht!

 …maar dat is buiten Samuel gerekend! ‘Hey mister, I am poor too, can you buy me shoe’s too?’ …want je deed het voor Cetsanet ook!  Haha, het meisje noemt dus Cetsanet… en in een opwelling maak ik een afspraak met hem: ’Kijk Samuel, ik heb nu geen tijd om met je mee te gaan om schoenen te kopen maar gisteren heb ik 35 Birr (géén 2 Euro) betaald om voor een andere jongen schoenen te kopen. Ik geef je 40 Birr, ga zelf schoenen kopen en kom ze me laten zien. Ik loop hier rond op de markt!’  En zoef, weg is hij!

 ‘…mister, mister… Kijk naar mijn schoenen! En, mister, ik heb afgeboden, ik heb ze voor 30 Birr kunnen kopen, hier is uw overschot terug…?? En weer is hij weg terwijl ik daar met mijn 10 Birr in het midden van de markt in de lach schiet! Rare jongens die Ethiopiers!

Categorieën: Uncategorized | Tags: , | 1 reactie

Bouwen in Ethiopië!

Stel je voor….

…dat je ergens in een kleine stad aan het genieten bent van een verkoelend drankje op het terras van een plaatselijk café. Het leven in het stadje gaat zijn alledaagse gang. Kinderen lopen her en der, mannen spelen domino in het zand, vrouwen zeulen met hout, met groenten, met injera…. Hier en daar probeert een straatverkoper wat van zijn waren te verkopen: mango’s, mastica (kauwgum), lemons, nootjes… Een vredig tafereel onder een loden hitte, onder een dikke laag stof!

Honderd meter verder in de straat staat een gebouw in aanbouw. Men is bezig aan de tweede verdieping. Het betonnen skelet, omgeven door houten stellingen, toont stilaan de vorm van wat ooit een  hotel moet worden.  Maar het is precies bouwverlof…. Geen enkele activiteit merkbaar!

Tot plots een betonmixer in een grote stofwolk de weg naar de bouwwerf oprijdt. Als hij stopt verandert heel de wijk van aanzicht. Uit alle deuren komen mensen gelopen, de domino’s gaan aan de kant, moeders duwen hun last in de armen van het dichtsbijzijnde kind en haasten zich naar de werf. Daar komen als uit het niets draagplanken te voorschijn. Twee stevige stokken met een plank van een vierkante meter op vastgemaakt, een soort draagberrie.  Per twee nemen ze de draagplank op en vormen een rij achter de mixer. Een allegaartje van mensen, jong en oud, mannen en vrouwen. Gehuld in een bonte mix van kleren om te beschermen tegen stof en hitte.

Het lijkt wel een mierencollone. Een stevige portie beton wordt op de draagplank gestort en dan zet de draagploeg zich in beweging. Achter de vorige, voor de volgende…. sjouwen ze hun last via houten looppaden naar de tweede verdieping. Daar storten ze één voor één hun last in de bekisting.  Het beton wordt aangetrild terwijl ze naar beneden hollen om nog een vracht op te halen….

…tot de laatste ploeg het laatste restje beton naar boven zeult. Planken worden aan de kant gezet, kleren afgeklopt, namen genoteerd…. Iedereen herneemt zijn vorige bezigheid, de mixer vertrekt, de rust keert weer nadat het stof is neergedwarreld…

Wachten… tot de volgende mixer aankomt! Wanneer? Dat weet niemand… Straks? Morgen? Volgende maand…? ‘Als er cement is meneer, en als de overheid het beton niet nodig heeft meneer…! Maar het gaat goed vooruit, we zijn nog maar twee jaar bezig!’

En zo staat heel Ethiopië vol met betonnen skeletten. Huizen, hotels en bedrijven in aanbouw.

Eén, twee, drie verdiepen… Duizenden gebouwen wachten op de volgende lading beton…

…‘die ooit wel komt meneer!’

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Ethiopië, Axum, september 2012.

Voor de achtste maal naar Axum! Het lijkt wel meer op familiebezoek dan op avontuur. Stilaan raken we vertrouwd met het leven in het Ethiopisch stadje en met het dagelijkse leven van ‘onze’ vijf dochters daar. Ze zien er stralend uit, het gaat hen écht wel goed. Meer en meer ontdekken we ook dat hun leven daar heel veel overeen komt met het leven van hun leeftijdsgenoten hier. Dezelfde puberproblemen, dezelfde hoop en verlangens. Mooi zijn, gezond zijn, erbij horen…. 

 We overleggen met Dawit, onze man ter plaatse, hoe het gaat in Ethiopië na de dood van hun eerste minister, Meles Zenawi. Alles is rustig nu, maar blijkbaar zit de schrik er wat in bij de toeristen. We zijn helemaal alleen in ons hotel. Ze hopen natuurlijk dat tegen de start van het toeristisch seizoen in december de toestand terug normaal is. Ze hebben de toeristen echt nodig. Zeker nu ze een groot museum aan het bouwen zijn om alle archeologische schatten, die nog dagelijks gevonden worden, in volle glorie te tonen. Wie Ethiopië eens op eigen houtje wil bezoeken en wil kennis maken met de prachtige cultuur, de overweldigende natuur en de gastvrije mensen, kan ik met veel vertrouwen Dawit aanbevelen. www.covenantethiopia.com

 De werken in de Hawelty Primary school voor de nieuwe toiletten (met stromend water!) zijn afgerond. Het schooljaar kan beginnen. We voorzien ‘onze’ meisjes van schriften en balpennen, twee van hen veranderen van school en hebben dus een ander uniform nodig. Koffie hier, pasta daar, een paar doktersbezoeken, voetbaluitrusting afleveren, her en der kinderen aanspreken en nieuwe mensen leren kennen, discussies over huishuren, kleren uitdelen, autootjes, voetballen…. Het verloopt allemaal wat efficienter dan de eerste keren maar achter elke deur schuilt een nieuwe verassing. Een lach of een traan, altijd verwonderlijk!

 Tijd om jullie een paar verhalen te vertellen over het leven in Ethiopië. Een land met zo’n 90 millioen inwoners, in volle opbouw. Een land dat bij ons een beeld oproept van honger, droogte, kinderen met dikke buikjes… Niets is minder waar! Vele mensen leven in extreme armoede, in erbarmelijke omstandigheden maar hebben een enorme moed om iets aan hun leven te veranderen. Ze hebben alleen een zetje nodig en dat willen wij hen geven!

Met uw steun!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

We zijn vertrokken!

Wanneer je dit leest zijn we vertrokken naar Axum, waar we na een reis van twee dagen zullen aankomen. We hebben meer dan 100 kilo bagage bij ons, met daarin een efficiënte selectie van alle kleding, speelgoed, schoolgerief, schoenen en ander materiaal dat jullie ons zo gul bezorgden de voorbije maanden. Voor veel van die spullen hebben we al een bestemming in gedachten.

We hebben ook 3 nieuwe laptops, lampen op zonne-energie en andere specifieke materiële hulp bij ons, die we met jullie steun financierden.

Zoals steeds betalen we onze eigen reiskosten en de hulp aan Fana en Samrawit voor 100% uit eigen zak. De bijdragen die jullie de voorbije maanden op onze Ethiopië-rekening stortten worden tot de laatste euro ter plaatse besteed aan schoolmateriaal en andere essentiële ondersteuning om een steeds groeiend netwerk van gemotiveerde jonge vrouwen en gezinnen van de rand van armoede en miserie weg te trekken.

We proberen jullie op de hoogte te houden van onze vorderingen. Na afloop van onze reis vinden jullie hier een uitgebreid verslag. We zijn terug op 23 september.

Bedankt voor jullie hulp!

Peter, Marie-Anne en de kinderen van Axum



20120908-192306.jpg
Categorieën: Uncategorized | 2 reacties

Het verhaal van Mehbrithi

Ik ben Mehbrithi en ik ben 18 jaar! Ik woon samen met mijn mama, mijn broer Ngusse en mijn gehandicapte broer Bittay in Axum. In een mooi huisje! Daar hebben Peter en Marie-Anne voor gezorgd. Vroeger woonden we in een stal. Mijn twee broers sliepen in de voederbak en ik sliep samen met mijn mama in een klein bed. Het huisje was donker en vochtig en geen vier vierkante meter groot. Als het regende waren we nat en koken moesten we op straat doen. Eerst brachten ze voor mijn broer een rolstoel mee en dan hebben ze gezorgd dat we konden verhuizen! Wow, we hebben een écht huis nu! Eén kamer van 5 op 5, met elektriciteit en stromend water, twee echte bedden en mama kan binnen koken. Het leven was weer goed….

….maar! Mama is ziek geworden. Ze voelt zich slap, geen eetlust, geen energie. En geld voor de dokter is er niet. Ik probeer zoveel mogelijk werk van haar over te nemen maar het valt zwaar om dit te doen. Ik moet ook studeren en geroosterde maïs verkopen op straat om toch iets van inkomen te hebben. Ngusse probeert wat bij te verdienen door schoenen te poetsen en ergens mee een groentetuin te onderhouden maar het is allemaal zo onzeker…

Marie-Anne en Peter zijn langs gekomen en we hebben samen naar een oplossing gezocht! Eerst zijn we met mama naar de dokter geweest. Salomon als chauffeur, Tedros om te vertalen en mijn broer om Bittay te dragen.  De dokter zei dat mama ‘X-rays’ nodig had, een bloedonderzoek en een tand moest laten trekken! Marie-Anne heeft dat allemaal georganiseerd en een paar uur later was alles gebeurd….

De dokter heeft bloed getrokken. Daarna de platen van de longen laten nemen ergens in een ander huis. Daar mocht buiten mama niemand anders binnen voor de veiligheid. Aan de wasdraad hingen foto’s van andere patiënten te drogen. Dan naar de tandarts en tegen dat die tand eruit was konden we terug naar de dokter om de resultaten te horen van de platen en het bloed….

…het was niet leuk! Mama is besmet met HIV… Ze is nog niet heel ziek maar het virus maakt haar zwak. Ze zou dringend beter en gevarieerder moeten eten om weerstand op te bouwen. Marie-Anne gaat ons daar bij helpen! Ze betaalde ook de doktersrekening, 1600 Birr (80 euro) Ik vroeg haar of dat dat niet heel veel geld was, ik verdien nog géén euro per dag, maar ze antwoordde dat er mensen in België zijn die haar steunen en dat ze daardoor hier in Axum ons kan helpen. Bedankt mensen in België!

AfbeeldingWe zijn de dag daarna eten gaan kopen. Een grote zak teff om injera te maken en een zak bloem om brood te bakken. Marie-Anne heeft mij ook geld gegeven om de volgende maanden groenten en fruit te kopen voor mama. Het zal haar deugd doen, alleen het gedacht al dat ze ons steunen maakt haar al beter!

 

Maar weet je wat nu heel moeilijk is voor mij? …In Ethiopië is de familie heilig en heel belangrijk. Nu dat onze tantes en nonkels, aangetrouwde achterkozijnen en zussen van overgrootvader weten dat we genoeg teff en bloem hebben, gaan ze allemaal hun portie komen vragen… en ik kan moeilijk nee zeggen, dat gaat hier zo niet….. maar ik heb met Marie-Anne afgesproken dat ik niet alles zomaar ga weggeven. Als iemand om teff komt moeten ze ons maar iets in ruil geven. Een kip, wat mango’s of geitenmelk… iedereen heeft wel iets om te ruilen en zo heeft mama variatie in haar eten. Ik ga het écht zo doen, beloofd!

En we gaan ook de medicatie gebruiken. Het speciale is dat alle HIV en Aids patiënten hun medicatie in dezelfde apotheek moeten halen. Maar zo weet iedereen ook dat als je naar dié apotheek gaat, je besmet bent en word je opzij geschoven! Maar ze doen maar, mama is belangrijker!

Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Inpakken!

Op 8 september 2012 vertrekken we terug naar Axum in Noord-Ethiopië. Een beetje vroeger dan voorzien maar dat heeft alles te maken met het Ethiopisch nieuwjaarsfeest. Nieuwjaar (Enkutatasch) wordt er gevierd op 11 of 12 september en dat is ook het begin van het nieuwe schooljaar. Als we Meseret willen terugzien na 2 jaar aan de universiteit moeten we voor nieuwjaar in Axum zijn, anders is ze weer voor een heel jaar vertrokken naar Tepi, zo’n 1500 km naar het zuiden.

We zijn volop aan het pakken en we danken ieder van u voor al het moois dat jullie hebben gegeven. We zijn nog op zoek naar drie specifieke dingen:

  • Eenvoudige, stevige puzzels van maximum 25 stukken.
  • Een GSM met een memorykaartje waarmee je doorlopend muziek kan afspelen. Telefoneren hoeft niet. Hij is bestemd voor Zufan, een gehandicapt kindje van 6 jaar die altijd kalmeert als ze muziek hoort. Oortjes kan ze niet gebruiken. (Dus geen MP3-speler)
  • Degelijke blauwe balpennen!

Alle hulp is zoals steeds welkom, alvast veel dank!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.