Auteursarchief: projectaxum

Augustus 2021

De situatie in Tigray is helemaal omgedraaid. De voorlopige regering in Mekele heeft het hazepad gekozen en is gevlucht. Hierdoor heeft het Ethiopische leger, dat al zwaar ongemotiveerd was, zich terug getrokken. De Eritreeërs hadden hun ‘opdracht’ vervuld en zijn met alles wat niet te zwaar of te heet was terug de grens overgestoken. De TPLF heeft op 2 weken tijd 70% van het gebied terug heroverd. Abi heeft het aan de internationale pers verkocht alsof het een humanitaire terugtrekking was om hulp toe te laten maar in toespraken heeft hij het over ‘uithongeren’ en ‘de kanker van Ethiopië’! Ondertussen blijft het gebied hermetisch afgesloten van de wereld. Geen internet, geen telefoon, geen post. Er zou wel terug elektriciteit zijn. Hulpkonvooien raken slechts sporadisch Tigray binnen. Te laat, te weinig.

Het grootste probleem is het voedsel. Humera, het vruchtbare deel van Tigray, blijft onder controle van Amhaarse milities die in tegenstelling tot het reguliere leger, wel gemotiveerd zijn om ‘hun’ gebied onder controle te houden en op historische gronden te claimen. De 2 miljoen mensen die het gebied moesten ontvluchten zitten zonder enige hulp in het resterende deel van Tigray waar de honger ook al op de loer lag. De voorraad raakt op, maar de wereld kijkt naar Afghanistan, Haïti…..

Onderzoekers van de universiteit van Gent hebben satellietbeelden vergeleken van de voorbije periode en komen tot de vaststelling dat vele gronden in Tigray er braak bij liggen. Normaal is maart de maand waarin de werkzaamheden beginnen voor de oogst in augustus-september maar nu blijkt dat er nog maar sinds juli, wanneer de TPLF het gebied terug onder controle kreeg, een klein deel van de grond bewerkt is. Tijdens de bezetting was het veel te gevaarlijk om op het land te werken. Boeren werden vermoord en jongens ingelijfd in het leger. Nu de vijand verdwenen is blijkt dat veel landbouwgereedschap verdwenen of vernield is. De ossen die zo belangrijk zijn om de ploegen te trekken zijn in de maag van de bezetter verdwenen. Er is dus veel wil maar geen kunnen!! (www.theconversation.com)

Hoe men er in slaagt om het gebied 100% af te sluiten van de buitenwereld zodat er geen zak teff, geen birr en geen woord van steun tot in Tigray geraakt, is mij een raadsel. Geen internet is geen RIA, Western Union, MoneyTransfer… Geen geld is geen voedsel, geen voedsel is de langzame hongerdood. Anoniem en nutteloos.

Verhalen en onderzoeken lekken wel stilletjes aan uit. Onderzoekers van Amnesty International kregen meerdere bevestigde getuigenissen van seksueel geweld dat als wapen gebruikt werd om de bevolking te demotiveren en te kwetsen. Een langzame genocide door jonge vrouwen te verminken zodat ze geen kinderen meer zouden baren.

Ondertussen wachten wij af. Enkel met Milen, die op tijd in Addis Abeba geraakte, hebben we contact. Zij heeft daarentegen met niemand van haar familie of kennissen contact. Ze rekende uit hoelang hun voedselvoorraad nog reikt. Probeer je haar situatie eventjes in te beelden met je ouders, je kinderen, je beste vrienden….

Het is 2 voor 12. Het verdriet en de wanhoop klinkt door in haar berichtjes. Ook de angst om in Addis opgepakt te worden. Ze heeft ook vrienden met kleine kindjes in Lalibella wonen. De TPLF is tot daar opgerukt! Dad…I don’t want them to see what I saw!

Categorieën: Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Juli 2021

Eerst en vooral welbedankt aan alle mensen die ons in het verleden al hebben gesteund. Al was het met geld, met kleding, speelgoed, aanmoedigingen en goede raad….alles kwam vroeg of laat van pas en was allemaal even belangrijk!

Onze wereld wordt helemaal op zijn kop gezet door de covid-epidemie en extreme weersomstandigheden. Onze eigen problemen eisen alle aandacht en solidariteit. En toch kunnen we alles relativeren. Vroeg of laat hervat ons leven zijn normale gang van zaken want onze weerbaarheid is sterk genoeg om op het ‘normale’ te blijven hopen….

Hoop! Voor velen in Tigray is de hoop aan flarden geschoten in een totaal nutteloze oorlog. Was het nu om goud, om coltan, om olie, om water…we zouden het nog enigszins kunnen begrijpen. Maar deze oorlog draait om macht. Pure macht over één van de armste landen ter wereld.  Vanuit pluchen sofa’s in hun paleizen dirigeren leiders hun volk de afgrond in.

Of je nu in Tigray leeft, in Amharra, in Oromia of Afar, je wilt alleen maar een huisje, voedsel en een school voor je kinderen. Oorlog zat niet in je planning. Een regio die al 100 jaar op de wereld achterstaat is nog dieper de afgrond in gebombardeerd. Om niets. Een Afrikaans Joegoslavië dreigt, met een vluchtelingencrisis groter dan die in Syrië

Het totaal ongemotiveerde leger van Ethiopië valt op 3 november 2020 Tigray binnen. Een etnisch conflict waar beide partijen evenveel schuld aan hebben wordt met de wapens uitgevochten. Gesteund door niets ontziende Amhara milities en wraakzuchtige Eritrese troepen wordt Tigray 6 maanden lang geplunderd, verkracht en vermoord.

Begin juli 2021 trek ik met 100kg. kleren en andere spullen naar Addis. De weg naar Mekele in Tigray is een paar dagen open geweest en Milen is naar Addis gekomen om het huwelijk van haar beste vriendin mee te maken. Het weerzien is enorm, traantjes vloeien, de verhalen komen. Ik bespaar jullie de wreedste passages maar het past in de geest van de boeken van Stephen King. Wat een mens een andere mens kan aandoen als hij de macht krijgt, als er geen geweten meer is.

‘We lagen op de grond onder de tafel. Mama en 3 dochters van 16, 19 en 23 jaar. We hoorden ze alles doorzoeken. We hoopten dat het vlug voorbij ging zijn. Mama zei van ons niet te verzetten, we waren zo bang. Wonder boven wonder stopten ze na een paar huizen. Waar ze geweest waren was er niets meer. Geen deur, geen tv, geen stoel, geen potten of pannen. Alleen verdriet, alleen het gevoel dat je dood was, alleen angst voor de volgende dag.’

‘Hij vroeg om burgerkleren. Hij wilde niet vechten. ‘Ze hebben mij opgepakt in Addis, een uniform en een geweer gegeven. Ik heb 1000 km. moeten lopen tot hier. Wat doe ik hier? Ik moet mijn vader op het land gaan helpen. Jullie hebben mij niets misdaan….’ Een soldaat uit het Ethiopische leger. Er waren zelfs zwangere vrouwen onder de wapens geroepen.’

‘What do you have to save your life?’

‘De mensen die uit Humera komen hebben niets meer. Alleen de kleren die ze aanhebben. Zwangere vrouwen haalden het hospitaal niet om te bevallen. Gewonde mannen waren niet snel genoeg om aan de Amharra milities te ontkomen. Wie tot hier geraakt krijgt 1 m² in de school. In de school waar Samri normaal grade 12 moest doen. Weg droom, weg hoop.’

‘Ze schoten, en ze lachten. Ze schoten niet omdat het moest maar omdat het kon.’

‘Van Axum tot Mekelle ware alle huizen beschadigd. 5 uren rijden met de bus met alleen verlaten uitgebrande dorpen. Alle ijzer was gestolen. Poorten, hekken, straatverlichting, vrachtwagens, bussen… Alle matrassen waren uit de hospitalen en de hotels gehaald. Fana haar vruchtenpers, die wij hadden gekocht voor in haar restaurantje, staat nu ergens in een Eritrese keuken. Shame on you!’

Juli 2021: De TPLF verovert het verloren gebied terug. Humera in het westen wordt heel belangrijk want daar moet het eten voor de 6 miljoen Tigreeërs vandaan komen. Omsloten door vijanden zijn ze op zichzelf aangewezen. De Eritreeërs zijn weg, fabrieken verwoest, wegen opgebroken, oogsten vernietigd. Maar de TPLF is terug! We rechten onze rug en beginnen er terug aan. Liever uitgebuit door onze eigen leiders dan door vreemde. Premier Abi heeft zijn kans gemist. Een bevrijdingsleger had het hart van de bevolking kunnen winnen maar hij koos voor een rooftocht en een bezetting. Dan liever het gezag van het eigen regime met al zijn blutsen en builen.

‘If we have to die, we better die fighting than from hunger’

Door de oprukkende rebellen besluiten ze in Addis om Tigray dan maar uit te hongeren. Abi heeft het in het parlement over terreurorganisaties en ‘de kanker van Ethiopië’. De wegen worden geblokkeerd, de elektriciteit afgesloten, het internet plat gelegd. Al het cash geld dat in de banken aanwezig was wordt meegenomen. Door het ontbreken van het internet liggen RIA, Money Transfer, Western Union… allemaal stil en kan er dus geen geld vanuit de diaspora opgestuurd worden. Er wordt terug aan ruilhandel gedaan. De armsten betalen het gelag. De honger loert om de hoek. Ngo’s krijgen geen doorgang en wie toch een poging waagt geraakt niet voorbij de controleposten zonder zijn vracht te moeten afgeven. Een Spaanse arts van AzG wordt vermoord waarop ook zij zich terugtrekken. Een markt in een klein stadje wordt ‘per ongeluk’ gebombardeerd. 80 doden en een hoop gewonden die nergens terecht kunnen…

Tsege en Netsanet geraken niet in Addis. Honderden keren proberen we te telefoneren maar steeds zegt een vriendelijke stem dat het nummer buiten het bereik van Ethiopian Telecomunnication ligt, en dan volgt er een lijst van preventiemaatregelen tegen Covid. Milen wordt met de dag ongeruster over haar familie in Axum. Het biedt haar wel troost dat de TPLF er nu terug is en de Eritreeërs verdwenen zijn. Maar als ze geen geld kan opsturen is er ook geen eten! Gelukkig hadden vele moeders in Tigray, voor wie het al de derde oorlog is in 30 jaar, hun voorzorgen genomen en zoveel mogelijk voorraad ingeslagen. Maar dag na dag wordt die kleiner.

We besluiten alles in te pakken in pakketten die ze kan verzenden zodra er terug iets mogelijk is. Het geld komt op een rekening. Ze zoekt zelf een onderkomen bij vrienden, met een klein hartje, wachtend op nieuws van het thuisfront.

Het valt niet mee om geconfronteerd te worden met het feit dat mensen die je zo goed kent, waar je zo van bent beginnen houden nu een échte oorlog meemaken. De angst, het verdriet, de eenzaamheid en hopeloosheid. De machteloosheid.

We laten jullie niet in de steek Mili, Tsege, Netsi, Samri, Fana, Soliana, Rahwa, Lydia, Meseret, Mahlet, Zufan, Haregu, Mamaye, Aaron, Meron, Tedros….   

Categorieën: Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

‘Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaald ze wel’

Uit het VRT journaal van 27/03/2021, 13.00u.

Categorieën: Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

fly kiss…..

Categorieën: Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

En nu?

En nu? We weten het niet goed.

Nooit hadden we gedacht dat mensen die ons al 12 jaar zo nabij zijn in een gruwelijke oorlogssituatie zouden belanden. De maanden zonder nieuws waren voor beide partijen hels. Zij omdat ze de meest afschuwelijke ervaring uit hun leven meemaakten. Beelden die nooit meer uit hun geheugen gewist worden. Beelden die een mens nooit zou hoeven te zien. Wat mensen elkaar aandoen als enkel de haat heerst. Opgesloten in een gebarricadeerd huis, rare ongekende geluiden, ijselijke stilten en oorverdovende knallen. Honger. Wachten op het ergste, hopend op het beste. Zoals het ook bij ons was! Slecht nieuws nog beter dan geen nieuws…als we maar wisten wat er gebeurde. Slapeloze nachten, woede om de onverschilligheid van de wereld. Eén conflict uit de vele, enkel erg voor wie er dicht bij staat. Myanmar, Yemen, Irak, het Capitool, Corona, allemaal problemen met een hoofdletter. Maar voor ons waren het Milen, Fana, Samri, Mahlet, Tedros, Zaid, Rahwa, Meseret, Aaron, Zufan, Tsege, Dawit, Meron, Lydia, Keflon,….

We schrijven 9 maart 2021. We hebben af en toe contact via de telefoon. Ze stellen het relatief goed. Axum is in shock, in chaos. Ik kan me nog altijd niet inbeelden dat de plaats waar ik vorig jaar met de kinderen danste, nu doordrenkt is met bloed en tranen. Overspoeld door vluchtelingen uit de wijde omgeving is Axum overvol. Té vol voor het voedsel dat er is. Er is géén licht aan het einde van de tunnel. Er is geen politie meer. totale wetteloosheid. Oude rekeningen worden vereffend. Vluchtelingen uit Humera worden gelogeerd in de ‘primary school’. Ze krijgen 1 (één) vierkante meter per persoon.

Fana: ‘ Please help us. It is difficult to live without work and to treat children‘. Ze heeft zo hard haar best gedaan om een restaurantje uit de grond te stampen, een toekomst voor haar 2 kindjes, het was allemaal niet vanzelfsprekend. En nu is al het werk van 5 jaar vernield en geroofd. Welke schuld heeft zij?

Een gezin met 4 kleine kinderen krijgt onderdak bij Milen. ‘Daddy…I can not let them die from hunger…‘ Ze deelden hun eten ook met andere gezinnen. Wie iemand heeft buiten Tigray die wil helpen is bij de gelukkigen.

Netsanet: ‘I try dad, I try to play with them to make them forget the war. But I am hungry and since the start of the war my period is not stopped. There are no sanitary napkins.’

Senayt: ‘They were going to Zaid her house. They beat her. She was running to her family with her 2 kids. Dawid is in Mekele to call to his American friends for help for the orphans.

Degene die nog iets kunnen verkopen worden ’s avonds belaagd door de soldaten. De banken zijn gesloten dus hebben ze geld in huis. Elke dag worden er mensen vernederd, geslagen, vermoord voor 1000 birr (22 euro)

We schrijven 12 maart 2021: Twee bankfilialen werken terug. Het is er ontzettend druk. Uit heel de omliggende regio stromen mensen toe hopend dat familie of vrienden hen iets kunnen toesturen. We hebben geld kunnen opsturen met RIA en ze gevraagd om voor de kinderen aan de kerk toch iéts te doen. Ik zou ze graag weerzien. Het zijn die kinderen die nu rondlopen met schoenen van Jasmijn of croqs van tante Mimi, een t-shirt van Ella, een kleedje van Inneke! Die spelen met een memory van Bregt, slapen onder fleecedekentjes gekocht met geld van de Bomma, die droomden van iets beter door jullie hulp…. Ze zijn de grootste slachtoffers. Onschuldig. Vergeten.

Milen: ‘I feel that I die everyday a little bit more. I am so empty dad. Without you, I don’t know….

Langzaam begint de wereld zich te bekommeren over het lot van de regio. ‘Als in Ethiopië een vluchtelingencrisis ontstaat wacht Europa een nog grotere crisis dan na Syrië’ (Styn Vercruyse in het VRT nieuws)

Categorieën: Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

En toen werd het 3 november 2020….

Wie er verantwoordelijk is voor het conflict, wat de druppel was die de emmer deed overlopen, wie het vuur aan de lont stak….het zijn allemaal onze zaken niet. Wij weten alleen dat 99% van de mensen in Tigray niet zaten te wachten op een oorlog, alleen droomden van eten, school, medische verzorging, dansen, muziek, zon en regen op zijn tijd, huwelijken, geboortes en de onvermijdelijke begrafenissen. Alle dingen van het leven.. en oorlog was daar niet bij.

Door de jaren heen was de macht van Tigray niet in evenwicht met de oppervlakte en de bevolking binnen Ethiopië. Na het ten val brengen van de Derg onder Mengistu in 1991 hadden de volgelingen van Meles Zenawi de macht naar zich toe getrokken. Meestal mensen van het bevrijdingsleger en afkomstig uit Tigray van waaruit de bevrijding begonnen was. Na de dood van Zenawi in 2015 was de roep op en meer evenredige verdeling groot. Het talmen en het provoceren van weerszijden mondde uit in een gewapend conflict. Toevallig op de dag dat Biden en Trump de strijd om het presidentschap uitvochten en alle ogen gericht waren op Washington sloeg het vuur in de pan.

Weg internet, weg elektriciteit, weg stromend water, scholen, banken, winkels gesloten…. Tigray werd hermetisch afgesloten van de wereld en het werd heel bang afwachten wat er eigenlijk allemaal gebeurde. Heel schaars was het nieuws dat buitenlekte via BBC World, CNN, Al Jazeera. Wat er bekend werd beloofde niets goed. Eritrese troepen waren zich komen moeien en onder het mom van ‘de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden’ liet het Ethiopische leger de gewelddadige Eritreeërs de vrije hand wat leidde tot wreedheden, plunderingen, platbranden van de oogst die er nog over was na de doortocht van de sprinkhanen…

Groot was onze opluchting toen we half januari even contact hadden met ‘onze’ meisjes en hoorden dat ze het allemaal overleefd hadden. Er was weinig eten en de Eritreeërs gingen hun boekje dikwijls te buiten. Alles wat niet te zwaar of te heet was werd opgeladen en weggevoerd op vrachtwagens en tanks. Scholen, hospitalen, hotels, zelfs kerken werden geplunderd. Ook het restaurant van Fana in Shire moest er aan geloven. Zijzelf was met haar man en 2 kindjes kunnen vluchten naar Axum bij haar familie. Maar toen al hoorden we van de horror die zich had afgespeeld op 30 november in de heilige stad Axum…. Een oorlogsmisdaad die de hele wereld zou moeten wakker schudden maar tot op heden, 3 maart 2021, nog in mysterie gehuld blijft.

Op 30 november is de TPLF (Tigray People Liberation Front)Axum al ontvlucht. Eritrese milities vallen de stad binnen terwijl het Ethiopisch leger nadert. Enkele gewapende burgers vuren op de Eritreeërs die onmiddellijk tot vergelding overgaan. Uit schrik dat ze het gemunt hebben op het heiligste der heiligen voor de Christen Orthodoxe kerk in Ethiopië, de Ark van het Verbond die bewaard wordt in een kapel, stormen een duizendtal jongens en mannen naar de kapel om deze te beschermen. De Eritreeërs kennen geen genade. Eerst worden de oudste mannen uit de groep gehaald, in elkaar geslagen en afgevoerd (de papa van Fana) en daarna worden zo’n 750 mannen en jongens afgemaakt voor de ogen van de omstaanders…. Een bloedbad op het plein waar ik 1 jaar geleden koekjes uitdeelde aan de kinderen. Het onvoorstelbare was gebeurd.

3 dagen van schande volgden. Huis aan huis werden mensen vermoord. Er mocht niemand begraven worden ondanks dat hun religie een begrafenis binnen de 24 uur vereist. Mensen die het waagden op straat te gaan werden beschoten. Een nachtmerrie die nooit iemand zou moeten meemaken. Mobiele telefoons werden in beslag genomen opdat er toch maar geen foto’s zouden uitlekken van wat er is gebeurd. Doofpotoperatie. Dit is nooit gebeurd!

Maar ze hebben het wel meegemaakt. Samri die 15 is, Rahwa, Lydia die 16 zijn…al de anderen die die beelden nooit meer van hun netvlies krijgen. En wat stuitend was is het feit dat Christenen in andere delen van Ethiopië niet eens wisten dat hun heiligste relikwie met veel bloed van de bevolking van Axum gevrijwaard is gebleven. Totale censuur.

Categorieën: Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

En toen was het 2020…..

Het begon nochtans allemaal goed. Een bezoek in februari noch juist voor de wereld dichtging door heel de coronacrisis.

Netsanet moest nog een laatste inspanning doen om in juni haar einddiploma te halen en Samri deed haar best in grade 11 om daarna aan haar grote droom te beginnen. We kookten voor 186 kinderen, we kuisten het huis van Bittay op en we bezochten tal van andere jonge meisjes om hen een hart onder de riem te steken en waar nodig bij te springen met hun studies. De meegebrachte kleren werden verdeeld onder de kinderen in de wijk. Er werd gepuzzeld en memory gespeeld, er werd gelachen en gedanst. De donkere wolken zaten nog ver achter de horizon.

Corona werd een nachtmerrie. Niet zozeer in de praktijk maar eerder in hun hoofd en in hun leven. Terwijl in Europa en de rest van de wereld de toestand in de hospitalen meerdere keren uit de hand liep bleef de Afrikaanse bevolking gespaard van grootse uitbraken. Ethiopië staat met 2200 doden op plaats 159 in het aantal doden per miljoen inwoners. Er zijn ergere ziektes zoals malaria, nierproblemen, blindheid die hen meer zorgen baren. Maar de onrechtstreekse gevolgen zijn wel desastreus voor een land dat volop in opbouw is. Buiten de psychische schade door de schrik voor een uitbraak was er de sluiting van de scholen, de angst om samen te komen, de inperking van de bewegingsvrijheid. En het toerisme viel stil, één van de sektoren die ze nodig hebben om vreemde valuta binnen te krijgen. Door de reisbeperkingen bleven de Chinezen weg en samen met hen de investeerders, de bouwpromotors, de wegenbouwers, de goedkope textiel, de plastic huishoudspullen…. Werkloosheid, verveling, armoede.

De ‘schistocerca gregaria’, een beestje van een paar centimeter groot, beter bekend als de woestijnsprinkhaan had zich in de hete zandvlakten van Saoudi-Arabië in alle stilte kunnen ontwikkelen. Door ideale klimatologische omstandigheden, regen in de woestijn, kwamen de eitjes uit en de normaal solitaire sprinkhaan begon zwermen te maken die op zoek gingen naar voedsel. Zwermen van miljarden beestjes vlogen naar het noorden en het zuiden en streken neer op de al ontoereikende voedselvoorraden in de Hoorn van Afrika. Met de moed der wanhoop trokken hele dorpen, hele universiteitspopulatie, hele legereenheden tegen de avond naar de velden om met veel lawaai de sprinkhanen het slapen te beletten en ze zo te vermoeien. Zoals de Chinezen onder Mao de spreeuwen moesten uit de lucht laten vallen. Sprinkhanen willen slapen in de nacht dus dan moest er op gejaagd worden zodat ze niet konden recupereren. Totaal ondoelmatig maar bij gebrek aan pesticiden de enige uitweg om iéts te doen.

De veelvuldige regen had een positief neveneffect. Het meer van de omstreden Grand Ethiopian Renaissance Dam in het westen van het land op de Blauwe Nijl kon zonder schade aan Soedan en Egypte zijn geplande niveau halen. Oorlogstaal was er te horen van de twee landen die ook aanspraak maken op het Nijlwater. Ethiopië werd gewaarschuwd dat ze genoeg water moesten doorlaten en hun stuwmeer op een langere periode moesten vullen. Maar dan kwam de rendabiliteit van de dam in gevaar en Ethiopië heeft dringend nood aan elektriciteit. Nu heeft slecht 20% van het land meer niet dan wel elektriciteit. Als de dam op volle capaciteit draait wordt dat 65%. Een project volledig gefinancierd door het land zelf om druk van buitenaf te vermijden. Oude verdragen werden bovengehaald, zelfs Trump kwam zich even moeien maar de Ethiopiërs zegden: Het water is van ons, de Blauwe Nijl is van ons en de door Britten opgelegde verdragen gelden enkel voor de Witte Nijl. De Blauwe Nijl levert wel 85% van het water van de Nijl die in de hoofdstad van Soedan, Khartoum, gevormd wordt door de samenvloeiing van beiden. Spanning voorlopig vermeden maar het nieuwe jaar komt er snel aan. Wat met de tweede fase als er dit jaar niet genoeg regen valt?

En toen werd het 3 november 2020……

Categorieën: Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Dromen.

Soms is de confrontatie met het leven in Ethiopië bijna onvatbaar voor ons die hier in het rijke westen zijn opgegroeid. Je kan je moeilijker een groter contrast voorstellen dan het gewone leven hier in het welvarende België: in Antwerpen, Leuven, Brussel, Merksem, Rotselaar of noem maar op, met elektriciteit en proper water 24/24 en 7/7 , met hospitalen en huisdokters, met scholen en universiteiten….                                                        Daartegenover staat de dagelijkse strijd om te overleven in de arme wijken in zoveel landen waar Axum een extreem voorbeeld van is. De meest elementaire dingen ontbreken en het is ieder voor zich. Alles is een probleem. Zowel om een brief te versturen als om aan een hamer te geraken, zowel om iets op tijd gedaan te krijgen als om basisschoolboeken te hebben, een administratie die wispelturig is en alle weken nieuwe regels hanteert, een schoolsysteem dat op de happy few gericht is en zoveel mogelijk uitsluit….

Maar het gaat nog verder….een getuigenis waar ik stil van werd.

Milen, die met uw steun is afgestudeerd in Addis zoals je kan lezen in een vorig artikel, schreef mij op zekere dag: Weet je waar ik van droom? Ik droom dat mijn kinderen andere dromen kunnen hebben dan ikzelf. Ik droomde als kind ervan hoe heerlijk het moest zijn om alle dagen eten te hebben! Nu hoop ik dat dagelijks eten voor mijn kinderen normaal zal zijn en dat ze van iets anders kunnen dromen. 

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Raar…maar waar!

Ergens in een vorig bericht heb ik geschreven dat het goed was dat ‘onze’ meisjes nu de verdeling van kleren en schoenen op zich namen. Enerzijds om zelf wat op de achtergrond te kunnen blijven en omdat zij beter wisten dan wij wie er echt nood had. Anderzijds omdat ze moeten voelen dat weggeven even leuk is als krijgen. En dat delen de band in de gemeenschap alleen maar versterkt.

We maken een inventaris van al wat we hebben om uit te delen. Er zijn schoenen, zeep, balpennen, speelgoed, schriften, knuffels, t-shirts, rokjes, lange broeken…. Het lijkt wel een echt winkeltje 😉 en wees maar zeker, klanten genoeg!

Eén voor één worden de kinderen van de straat gehaald en binnen gebracht. Kleren en schoenen gaan aan en uit, kiezen en keuren…en voor iedereen is er wel wat. Een autootje, een schrift, een hoedje, een knuffel….alles vindt een nieuwe eigenaar.

Maar dan valt me iets raars op. Ik spreek Netsanet er op aan… ‘Waarom lachen ze niet? Waarom zijn ze zo stil?’ Het antwoord van Netsanet volgt onmiddellijk. ‘Deze kinderen hebben in heel hun leven nog niets gekregen. Het is voor hen de eerste keer dat ze onvoorwaardelijk iets meekrijgen zonder ervoor te moeten trekken en sleuren, ervoor te moeten vechten bijna….  Ze zijn overal teveel, overal een last. En ze verwachten elk moment een vraag om iets te moeten doen, iets terug te moeten geven. Het past niet in hun hoofd dat iemand zomaar met hen deelt. Wees maar zeker dat eens ze hier buiten zijn de vreugde losbarst.’ 

De volgende dag kon je het met je eigen ogen zien. Allemaal dolgelukkige kinderen met nieuwe schoenen en kleren hollend door de straat. Een goed gevoel!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een einde en een nieuw begin….

 

11 jaar…zolang steunen we onze meisjes ondertussen. Met vallen en opstaan en met veel zoeken naar een juiste oplossing voor kleine en grote problemen. En kijk…Meseret behaalde haar diploma, Fana begon haar eigen restaurantje, Mahlet en Tsege vonden werk. Top of the bill dit jaar is Milen die na 4 jaar Addis Abeba haar diploma verpleegkunde behaalde. En volgend jaar is het de beurt aan Netsanet om te finishen met een universiteitsdiploma Financieel Management.

Einde verhaal? Nee toch niet. Er zijn Rahwa en Lydia en nu pas begint Samri aan haar lange weg naar een diploma. Ze nam de aartsmoeilijke kaap van ‘grade 10′ en kan als eerste in heel haar familie eindelijk verder gaan. Van het kleine, om hulp smekende kleutertje is ze uitgegroeid tot een ambitieuze tiener. Vol hoop en vol wilskracht om haar droom te verwezenlijken. De foto’s spreken voor zich. We hadden dat 10 jaar geleden niet durven dromen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een diploma halen aan de universiteit is echt niet vanzelfsprekend. Zeker niet voor jongeren die buiten Addis Abeba hun secundaire school moeten afwerken. Het nationale examen dat na het 10de jaar (het 4de jaar humaniora hier) georganiseerd wordt is onverbiddelijk. Wie niet slaagt ligt eruit. Geen herkansing meer mogelijk. Einde schoolloopbaan op 16 jaar!! De slaagkans in de hoofdstad ligt rond 60 %. In Axum 13 %.

87 % van de jongeren moet de school verlaten en proberen via betaalde colleges toch nog iets te behalen. Voor velen onmogelijk. Meisjes doen het huishouden en wachten op een huwelijksaanzoek of ze trekken naar een Arabisch land om daar met een bijna slaaf-statuut ‘housekeeping’ te doen. Goed betaald naar hun normen (300 dollar) maar keihard.  Jongens slenteren rond om hier en daar wat te kunnen verdienen en dromen van Europa, Amerika…..

Milen haar familie bestaat uit zo’n 100 mensen. Tantes en nonkels, nichten en neven, aangetrouwde familie. Niet 1 van hen slaagde in het nationaal examen en kon voortstuderen. Zij deed het wél met een diploma erbovenop. Een hele prestatie!

 

Met uw hulp! Waarvoor dank!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.