Raar…maar waar!

Ergens in een vorig bericht heb ik geschreven dat het goed was dat ‘onze’ meisjes nu de verdeling van kleren en schoenen op zich namen. Enerzijds om zelf wat op de achtergrond te kunnen blijven en omdat zij beter wisten dan wij wie er echt nood had. Anderzijds omdat ze moeten voelen dat weggeven even leuk is als krijgen. En dat delen de band in de gemeenschap alleen maar versterkt.

We maken een inventaris van al wat we hebben om uit te delen. Er zijn schoenen, zeep, balpennen, speelgoed, schriften, knuffels, t-shirts, rokjes, lange broeken…. Het lijkt wel een echt winkeltje 😉 en wees maar zeker, klanten genoeg!

Eén voor één worden de kinderen van de straat gehaald en binnen gebracht. Kleren en schoenen gaan aan en uit, kiezen en keuren…en voor iedereen is er wel wat. Een autootje, een schrift, een hoedje, een knuffel….alles vindt een nieuwe eigenaar.

Maar dan valt me iets raars op. Ik spreek Netsanet er op aan… ‘Waarom lachen ze niet? Waarom zijn ze zo stil?’ Het antwoord van Netsanet volgt onmiddellijk. ‘Deze kinderen hebben in heel hun leven nog niets gekregen. Het is voor hen de eerste keer dat ze onvoorwaardelijk iets meekrijgen zonder ervoor te moeten trekken en sleuren, ervoor te moeten vechten bijna….  Ze zijn overal teveel, overal een last. En ze verwachten elk moment een vraag om iets te moeten doen, iets terug te moeten geven. Het past niet in hun hoofd dat iemand zomaar met hen deelt. Wees maar zeker dat eens ze hier buiten zijn de vreugde losbarst.’ 

De volgende dag kon je het met je eigen ogen zien. Allemaal dolgelukkige kinderen met nieuwe schoenen en kleren hollend door de straat. Een goed gevoel!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een einde en een nieuw begin….

 

11 jaar…zolang steunen we onze meisjes ondertussen. Met vallen en opstaan en met veel zoeken naar een juiste oplossing voor kleine en grote problemen. En kijk…Meseret behaalde haar diploma, Fana begon haar eigen restaurantje, Mahlet en Tsege vonden werk. Top of the bill dit jaar is Milen die na 4 jaar Addis Abeba haar diploma verpleegkunde behaalde. En volgend jaar is het de beurt aan Netsanet om te finishen met een universiteitsdiploma Financieel Management.

Einde verhaal? Nee toch niet. Er zijn Rahwa en Lydia en nu pas begint Samri aan haar lange weg naar een diploma. Ze nam de aartsmoeilijke kaap van ‘grade 10′ en kan als eerste in heel haar familie eindelijk verder gaan. Van het kleine, om hulp smekende kleutertje is ze uitgegroeid tot een ambitieuze tiener. Vol hoop en vol wilskracht om haar droom te verwezenlijken. De foto’s spreken voor zich. We hadden dat 10 jaar geleden niet durven dromen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een diploma halen aan de universiteit is echt niet vanzelfsprekend. Zeker niet voor jongeren die buiten Addis Abeba hun secundaire school moeten afwerken. Het nationale examen dat na het 10de jaar (het 4de jaar humaniora hier) georganiseerd wordt is onverbiddelijk. Wie niet slaagt ligt eruit. Geen herkansing meer mogelijk. Einde schoolloopbaan op 16 jaar!! De slaagkans in de hoofdstad ligt rond 60 %. In Axum 13 %.

87 % van de jongeren moet de school verlaten en proberen via betaalde colleges toch nog iets te behalen. Voor velen onmogelijk. Meisjes doen het huishouden en wachten op een huwelijksaanzoek of ze trekken naar een Arabisch land om daar met een bijna slaaf-statuut ‘housekeeping’ te doen. Goed betaald naar hun normen (300 dollar) maar keihard.  Jongens slenteren rond om hier en daar wat te kunnen verdienen en dromen van Europa, Amerika…..

Milen haar familie bestaat uit zo’n 100 mensen. Tantes en nonkels, nichten en neven, aangetrouwde familie. Niet 1 van hen slaagde in het nationaal examen en kon voortstuderen. Zij deed het wél met een diploma erbovenop. Een hele prestatie!

 

Met uw hulp! Waarvoor dank!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ethiopië…..sfeerbeelden

Natuur….groener dan je denkt!

 

Cultuur en Religie….een tweeling…

 

Het straatleven….georganiseerde chaos!

 

De armoede…schrijnend.

 

Hoopvol…..

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hallo Primark…H&M…

4.50 euro, 3 euro, 1.80 euro….en dan moet de solden nog beginnen!

Eventjes wat feiten op een rij. Ik wil zeker het proces van deze kledingketens niet maken en ze onverantwoordelijk noemen want daarvoor is mijn kennis van het hele retail-landschap veel te klein. Ik wil enkel mijn ervaringen toetsen met wat er zoal geschreven en aangeklaagd wordt en U even laten meerekenen….

Ze, de kledingfabrikanten, trokken jaren geleden vanuit onze contreien naar Oost-Europa, daarna nog wat verder naar China, Vietnam. Toen het daar te duur werd verhuisden ze hun productie naar het straatarme Bangladesh….

Na de ramp in Rana Plaza waarbij meer dan 1100 arbeiders/sters om het leven kwamen ging er een schokgolf door de hele wereld over de omstandigheden waarin onze kleding vervaardigd werd. Het leverde voor de mensen in Bangladesh de (trage) invoering in van meer veiligheidscontroles en een minimum maandloon van 52 Amerikaanse Dollar, 46 Euro.

Maar producenten zitten niet stil en ergens in de wereld zijn er altijd nieuwe arbeidskrachten te vinden die voor minder loon willen werken. Op naar Afrika dus….

Géén minimumlonen in Ethiopië, geen opzegtermijnen, geen vakbonden, geen vakantiegeld en eindejaarspremies….. Een onuitputtelijk reservoir van jonge arbeidskrachten. Wat wil je nog meer?…

Wat wil je nog meer….euh… Elektriciteit, transport van grondstoffen en afgewerkte producten, kennis van het productieproces om de gevraagde kwaliteit te leveren, water…

Allemaal problemen waar de beginnende productie-industrie in Ethiopië mee geconfronteerd wordt en die voor de producenten van meer belang zijn dan hun werkkrachten. Die zijn er, die werken en die kunnen geen eisen stellen.

Concreet nu…. Eén van de producenten begon een eindje buiten Adis Abeba een werkplaats om zwarte haltershirts te maken. Het gaat om miljoenen stuks om over de hele wereld te verkopen. Eerst het goede nieuws….er werd, bij gebrek aan oude industriële infrastructuur,  een nieuw gebouw gezet met zelfs een ecologische kantje. Water wordt gezuiverd en zoveel mogelijk gerecycleerd.

Er wordt 6 dagen per week gewerkt, 10 uren per dag. De productie eist 20 stuks per stikster per dag, de verkoopprijs in België is 4.50 euro.

De eerste leveringen werden terug gestuurd wegens gebreken….

Het loon? 800 birr per maand…. 26,66 euro. Dat is zo’n 1.10 euro per dag.

Juist genoeg om met 3-4 samen een kamer te huren, al vlug 1200 birr, en eten te kopen.

(over prijzen van levensonderhoud zal ik verder nog een apart artikel schrijven maar als ik je nu al vertel dat 1 ei 20 birr kost, 60 eurocent, weet je ook dat het daar niet goedkoop leven is!)

2 merkwaardige vaststellingen…

  1. De kleding die daar gemaakt wordt kost hier minder dan ginder. Topjes die wij hier 1.80 euro betalen moeten daar 150-160 birr kosten. (5 euro) Een lange broek die hier 9 euro kost betaal je in hun kleine winkeltjes of op de markt al gauw 600-800 birr. (20-25 euro) Wat geen eigen productie is wordt ingevoerd vanuit China maar met torenhoge invoertaksen.  We maken er een gewoonte van om op de plaatselijk markt ook dingen aan te schaffen om hun economie te steunen maar eigenlijk is het goedkoper om alles van hier mee te nemen. Zelfs als een extra valies van 23 kg. 150 euro kost. Je koopt ginder geen 23 kg. kleren voor 4500 birr
  2. Een beetje wiskunde: een productie van 20 T-shirts per dag levert een loon op van 800 birr. Stel dat er 5 mensen voor gewerkt hebben…de stiksters, de katoenboer, de transporteur, de schoonmaakster, iemand op de administratie….allemaal aan hetzelfde hongerloon van 800 birr.  We betalen hier 4.50 euro voor dat T-shirt.   Stel nu dat we 4.75 euro zouden betalen….. 25 eurocent meer! Dat is per man, per T-shirt 5 cent meer loon. Maal 20 stuks per dag geeft 1 euro loon per dag meer wat een verdubbeling is van het loon van 5 mensen. De kledingketen, de aandeelhouders, de directeur van het atelier, de risiconemers moeten hiervoor geen cent van hun winst afstaan. Door 25 cent meer te betalen zou het leven van de mensen met een hongerloon er totaal anders uit zien.

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Met alle Chinezen…

…dat de Chinezen met heeeeeeel veel zijn en dat ze daarvoor heel veel producten nodig hebben vanover de hele wereld is een gekend feit. Ook hier in België horen we geregeld over Chinese investeringen in onze bedrijven maar in het straatbeeld is daar maar weinig van te merken…

Anders is het in vele Afrikaanse landen waar Chinese bedrijven met heel veel enorm grote projecten heel aanwezig zijn in de samenleving. Van een namaak-laptop-tas tot een nieuw voetbalstadion…in alle segmenten voel je de Chinese aanwezigheid.

‘De Amerikanen komen de zieltjes winnen, de Chinezen komen de grondstoffen halen…’

In ruil voor alles wat ze maar kunnen gebruiken in hun economie bouwen de Chinezen mee aan de infrastructuur van Ethiopië. Zonder vragen te stellen over mensenrechten, zonder te ‘socializen’ met de plaatselijke bevolkingen.

Ze komen, ze bouwen, ze verdwijnen….

In ruil voor grondstoffen, voor landbouwgrond, voor ongelimiteerde invoer van textiel, voor goedkope kredietverstrekking die een land aan hen bindt…..bouwen ze een voetbalstadion, een tramlijn dwars door Addis Abeba, wegen met 2×5 rijvakken…tot aan hun bedrijven…, hele steden, een zee van hotels en de hoogste wolkenkrabber van Afrika… Bliksemsnel… Over de kwaliteit stelt men zich grote vragen!

 

 

Rond Addis Abeba bouwt men duizenden nieuwe flats. De stad barst uit haar voegen en men bouwt hele nieuwe satelliet-steden zo’n 20 km. verderop. In een grote cirkel rond de miljoenenstad verrijzen grijze slaapsteden, zonder gezelligheid, zonder eigenheid…  zodat de grond tussen de oude en de nieuwe stad voor boeren heel moeilijk houdbaar blijft. Onophoudelijk zwaar vrachtverkeer, wegvallen van bronnen en meertjes, gronden worden opgedeeld door de nieuwe wegen, vee kan niet meer vrij rondlopen…. In de toekomst zullen de mensen hier wegtrekken en zal de oude stad aangesloten worden op de nieuwe steden…. Een metropool van 15 miljoen inwoners in wording…

Deze plek is niet het échte Ethiopië…daarvoor moet je naar de dorpen ver weg van het stadsgedruis…

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Leren delen

…je kan je geen grotere cultuurverschillen voorstellen dan tussen de samenleving in een kleine stad zoals Axum in noord-Ethiopië en onze verstedelijkte samenleving in de grote stad België.

Dat gaat van religie over privacy, van schoolloopbaan over familiedruk, van koken over ‘leven in het nu’…. We zullen in volgende artikels proberen over deze cultuur meer te vertellen.

Eén van de dingen die we al vroeg opmerkten was het onvermogen om dingen te delen…om iets weg te geven aan een ander. Al pasten de schoenen niet, al was de t-shirt te klein, al hadden ze een schrift teveel….alles bleef van hen want ze hadden dat toch zelf gekregen! Binnen de familie werd er al eens iets uitgeleend of gewisseld, maar daarbuiten? NO WAY!

Het is een begrijpelijke reactie. Hoe kun je van kinderen of jongeren verlangen dat ze iets weggeven als ze nooit iets hebben gehad. In het beste geval hadden ze de kleren die ze aanhadden enigszins als privébezit maar verder was er niets…dus ook niets om te delen of weg te geven!

En dus moesten we hun het vertrouwen geven dat we verder voor hen zouden blijven zorgen als zij op hun beurt voor anderen zorgden. Keer op keer terug komen, luisteren naar hun verzuchtingen, elke keer een stapje meer toenadering.

En de winst was dubbel, zelfs driedubbel!

-Als zij van hun spullen deelden namen ze een deel jaloezie weg bij andere meisjes en hielpen ze hun vrienden.

-Als zij dingen uitdeelden konden wij wat op de achtergrond blijven en niet altijd het gevoel hebben om Sinterklaas te spelen. Uitdelen is prettig maar op een bepaald moment NEE moeten zeggen is hartverscheurend. En zij wisten ook wie er het meeste nood had…

-Zij moesten ook in hun leefwereld blijven. Al bij al hadden ze het geluk om onze weg te kruisen maar ze moesten ook beseffen dat anderen dat geluk niet hadden en dat ze die niet mochten vergeten.

Soms leuke, soms harde, soms confronterende gesprekken later beseften ze dat er niet alleen een plezier is in krijgen, maar ook in geven!

Onlangs kreeg ik een berichtje: ‘We invited someone to eat with us, she was very poor…we learned that from you mom and dad!  Ik moet u niet vertellen dat dat een van de mooiste returns is dat we konden krijgen.

En dan een stapje verder… Nadat we hen voorzien hadden van teff om injera te maken, kochten we nog 5 x 20 kilo. De opdracht was: Breng deze zak teff naar iemand die het heel moeilijk heeft. Verras iemand…. En kijk…..!

Samrawit….

Fana….

Netsanet…..

Milen….

Tsege….

 

Mission completed….Woooow! Wij gelukkig!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kleine meisjes worden grooooooot!

…het is toch al bijna 10 jaar geleden dat we voor het eerst door 2 kleine meisjes aangesproken werden op de markt in Axum… Van 2 kwam 3, van 3 kwam 5…

Fana Gebretsadkan, Netsanet Negassi, Milen Aleffe, Tsege Zomo en Samrawit Ngusse.

10…11…12…jaar oud, dat wisten ze zelf niet maar het zal ongeveer zoiets geweest zijn.

Maar al lijkt de tijd in Ethiopië in verband met ontwikkeling en verandering soms héél traag te verlopen, ‘onze’ kleine meisjes veranderden wel degelijk aan hetzelfde tempo zoals meisjes hier veranderen…en dat is héél snel zoals je weet!

Bekijk de foto’s…en wees blij met ons wat een beetje praktische hulp met hen gedaan heeft. Niet alleen mooie kleren en een dak boven hun hoofd maar ook waardigheid, zelfvertrouwen en hoop voor de toekomst.

Kijk eens goed naar die ogen…de wanhoop en berusting in 2009, de verandering nadien. 

En niet alleen voor hen maar ook voor hun families en een heleboel jongeren rondom hen. Een probleem, een vraag, een gesprekje…. een oplossing. Zo proberen we te werken.

En daar hebt U allen aan meegewerkt door ons te steunen. Bedankt iedereen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

FB_IMG_1526056320899

 

En er was natuurlijk ook 2015, 2016, 2017, 2018…. 

 

 

Wij gaan verder want de nood is hoog. Hun verhaal is nog niet voltooid en er zijn nog anderen die op ons rekenen.

Uw steun is belangrijk voor ons, elke euro geeft ons meer mogelijkheden!

BE61 0357 1559 5717 (GEBABEBB)

Dank U!

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Koken voor de straatkinderen

Natuurlijk zijn er nog meer kinderen in Axum die ons zien komen en gaan en die ons overal achterna lopen…. een bal, een pen, een t-shirt,… iedereen heeft wel wat nodig en wil zijn kans grijpen. Zou ik ook doen… 🙂

Eten?…dat gaat altijd! Dus zullen we samen met de meisjes voor een 100-tal kinderen een heerlijk middagmaal bereiden. Die 100 werden er 120 en sommigen brachten nog wat vriendjes mee zodat we op 150 eindigden. Geen nood… we hadden ons voorzien! In 4 groepen werden de magen gevuld….

Maar ja….koken voor 150 hongerige magen…hoe begin je daaraan. Je moet echt van niets beginnen. Er moet hout gekocht worden voor de injera-oven, er moet houtskool zijn voor de kookvuurtjes, groenten, fruit…borden en bekers…! Bestek hoeft niet, ze eten altijd met hun rechterhand die dan ook zorgvuldig voor en na het eten wordt gewassen.

Foto’s zeggen meer dan woorden…. Geniet mee van een prachtige 2-daagse!

INKOPEN DOEN

 

 

 

INJERA BAKKEN…

 

20170716_143228

 

 

HET KOOKTEAM..

20170715_131531

 

AAN DE SLAG…

 

 

EN ETEN MAAR….

 

 

EN NOG EEN DESSERTJE….

SONY DSC

 

Wij willen meer kinderen helpen, armoede bestrijden, kansen geven…

Wil je ons initiatief verder steunen?

Elke euro is welkom, een euro hier gegeven is een euro ginder besteed…

Geen tussenpersonen, geen administratie, geen werkingskosten….

BE61 0357 1559 5717 (GEBABEBB)

Dank u!

 

 

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

R.I.P.

In één van onze vorige berichten kon je het verhaal van Mehbrihti lezen. Hoe ze voor haar zieke moeder moest zorgen. De moeder is er ondertussen bovenop maar nu was het de beurt voor Mehbrihti om ziek te worden. Hoesten, ademhalingsproblemen, hartritmestoornissen…. op een half jaar tijd was ze van een levenslustige vrouw in een wrak veranderd. We hebben haar nog laten verzorgen in het ziekenhuis van Mekelle maar niets kon haar helpen. Ze is terug naar huis gebracht waar ik haar in februari nog ben gaan bezoeken. Ik denk dat ze nog 35 kg. woog. Op de zaterdag voor Pasen is ze overleden, 19 jaar oud!

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Voetballen, autootjes, knuffels, puzzels….altijd een glimlach!

Lees verder

Categorieën: Uncategorized | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.